TOEN MIJN HOND OVERLEED…

Marknesse - 01-07-2026

Na mijn Ford tijd heb ik een aantal jaren bij Suzuki gewerkt in Steenwijk.

Leuk merk, fijne collega’s, en bijzondere omgeving om te werken.

Dat wist ik nog uit mijn tijd bij Greve, waar ik ook af en toe in mocht vallen slash bijspringen in deze mooie stad (stadsrechten vanaf 1255 voor diegene die denkt ,,dat klopt niet”.)

Bijzondere was daar dat als ik mensen wilde helpen, het steevast klonk ,,is Geert er niet dan, of Luut’n. Die laatste was Luten, maar zo werd hij genoemd. En mocht ik een telefoonnummer noteren, om door een  van deze local hero’s teruggebeld te worden.

Dus de week erop deed ik een naambadge op met aan de ene kant Luut’n, en als ik hem omdraaide had ik er Geert op gezet. Als ze naar Luut’n vroegen was ik een neefje van Bert, en als ze naar Geert vroegen was ik een vernoemd neefje van Geert, draaide ik hem om. En mocht ik meer dan alleen koffie schenken, zelfs een offerte maken en soms verkopen. Omdat ik ,,familie van” was. Handel is gunnen. Bij Suzuki kwam er om de 2 weken een ouder echtpaar langs met een hondje. Guus en zijn vrouw. Guus had steevast een gele gebreide trui aan en een sjaal om van SC Heerenveen. En het praatje met collega Folmer (waar ik al 25 jaar mee samen werk) en die mensen was steevast ,,of er nog iets leuks was voor de Splash”, hun auto. En vaak gingen ze dan met een sierstripje, een lakstift, of iets anders de deur weer uit, met altijd een kopje koffie tijdens het bezoek. Maar ineens was er een rouwkaart, met een met de hand geschreven adres op de envelop. GUUS IS DOOD…stond er in sierlijke letters. Uitnodiging voor de dankdienst voor het leven, namens mevrouw. Geen kinderen op de kaart. Dus ik erheen. Kom ik in Meppel, ik denk ik ben compleet verkeerd. Er zaten 12 mensen in de wachtruimte. De deuren gingen open, en de bode kwam ons halen. Welkom op de uitvaart van Guus, nu volgt 1 van zijn favoriete nummers.

Het was de Radetzkymars van Johann Straus sr. Daarna een korte uiteenzetting van zijn leven.

De weduwe zat stevig ingeklemd tussen de buren. Na deze lezing werd een ieder bedankt voor zijn of haar komst, en konden we een krentenbol en kop koffie halen in de ontvangstruimte. De dienst duurde nog geen 10 minuten.  Ik ging in gesprek met de andere aanwezigen. Het bleken de bakker, de eigenaar van de supermarkt,  de huisarts, de eigenaar van de plaatselijke Chinees ,  de dierenarts, de fietsenmaker, de man van de garage (dat was ikzelf dan) en wat buren te zijn. De begrafenis van mijn hond duurde langer, verzuchtte de supermarkt eigenaar. Alleen de mensen waar ze veel mee te maken hadden waren er, verder niets. Na afloop kwam de buurman vragen of ik hem wilde bellen als de Splash bij me aangeboden werd, de weduwe had immers geen rijbewijs. Ik vroeg vriendelijk aan mijnheer Kraai (ter plekke bedachte bijnaam) of dit gesprek ook over een paar weken plaats kon vinden. Maar ooit leerde mijn 1e werkgever me, dat ik altijd naar een begrafenis moest als je een kaart kreeg. En nu was ik zo blij dat ik gegaan was. Maar vond het eigenlijk een hele trieste gebeurtenis, op alle fronten.