WAS MIJN OUWE VERKOPER ER NOG MAAR….

Marknesse - 01-11-2026

Met deze woorden kwam een man op leeftijd onze showroom binnen.

Vanaf 1972 klant bij Greve (Ford dealer) EN bij Dirk. Dirk was een icoon in de polder, begonnen op zijn 16e en  tot zijn pensioen bij dezelfde werkgever gebleven.

We kwamen aan de praat, en wat de man niet wist, was dat Dirk nu met zijn Ford klant is bij ons. Dus ik liet hem de net ingeruilde C-Max zien die van Dirk was geweest, en het paste als een jas. Even beeldbellen met Dirk (moderne tijd), en hij verkocht als het ware zelf zijn eigen auto aan de man, die hij al die jaren als klant had. De cirkel was rond, en uiteraard kwam Dirk de auto samen met de favoriete monteur uit die tijd af leveren. Mijn rol was die van koffieschenker, en die vervulde ik graag. 

Toen Dirk weg was, kwamen we nog even aan de praat. Dit had hem zo goed gedaan, gewoon weer net als vroeger. Geen dure pakken, of beperkt tijd, weer even als mens tot mens blij zijn met een mooie aflevering. In de krant stond iets over de jeugdzorg. Breek me de bek niet open, bromde de vitale grijsaard. Hij zou eerdaags 90 jaar worden, maar het was hem niet aan te zien. Toen ik jong was, vertelde hij, konden mijn ouders niet meer voor mij en mijn broertjes en zusje zorgen. Dus werden we op de trein gezet, met een touw om de nek met een plankje eraan. Daar stond onze naam op. Vervolgens kwam er de ene bakfiets na de andere, en werden  we meegenomen, naar allemaal verschillende  mensen. Ik hoor mijn zusje nog schreeuwen, mompelde de man. Was er toen jeugdzorg voor ons? Gelukkig is het nu anders, en ik vertelde de man dat we thuis een gezinshuis hadden, mijn vrouw en ik. 

Waar we kinderen opvangen, waarvan de ouders om wat voor reden dan ook niet meer voor ze kunnen of willen zorgen. En zo ontstond er een mooi gesprek, en heb ik diep respect wat zo’n man allemaal meegemaakt heeft. En de man was blij dat er mensen waren zoals mijn vrouw, die met haar hele ziel en zaligheid deze kinderen een normaal gezinsleven probeert te bieden.  Dan is zo’n auto eigenlijk maar bijzaak. Maar wel iets waar de ander ook op die leeftijd nog blij mee is.

Een stuk onafhankelijkheid, een luisterend oor bij een garage waar je nog gewoon op de koffie gaat. Net als vroeger bij zijn ouwe verkoper.